Over mezelf

Hallo daar! Voor zij die hier voor de eerste keer komen, even kort schetsen wie ik ben. Ik ben Leopold, de eerste en enige bloggende beukenboom. Soms ben ik een echte oude bromboom en soms zo enthousiast als een pasgeboren stekje. Doel van deze blog: mensen eens door een andere bril naar de wereld en de natuur laten kijken. Geniet er van!
Natuurlijke groeten,
Leopold

zondag 8 december 2013

Een bos rode rozen en dan is het nog niet goed



‘Oh, dat is waar! Ik moet je nog iets vertellen.’ Vanmiddag zaten Sharleen en Karen gezellig te keuvelen op m’n bankje. Ze trokken het zich niets aan van de kou en dat stemde mij blij gezind. Ik ben nog steeds niet klaar voor de winter. Ik hou koppig mijn laatste blaadjes vast, maar het is tevergeefs. Straks zal ik me er bij moeten neerleggen dat de natuur sterker is dan mijn wilskracht, helaas! En dan zitten alle mensen weer warm, gezellig binnen en ben ik weer van niets meer op de hoogte…
Enfin, Sharleen en Karen zijn jonge volhoudertjes, die voorlopig nog geregeld de kou trotseren en op mijn bankje komen bij praten. Daar hou ik wel van.
‘Vertel, Karen, wat weet ik nog niet?’ Sharleen is uiterst curieus en is pas tevreden als ze alles van naaldje tot draadje weet, in dat opzicht trekken we nogal hard op elkaar.
‘Wel, gisterenavond belde er iemand bij ons aan, dus ik ga opendoen en zie er een man staan met een bos rozen in z’n handen. Hij zegt: ‘Ik kom deze bloemen afleveren.’ dus ik neem ze aan en denk: ah ja, die zullen van de nieuwe vriend van ons mama zijn. Ik neem ze aan en zie dat ze voor mij zijn.’
‘Van Jasper?’ piepte Sharleen met ogen zo groot als appels.
‘Inderdaad.’ Ik zag een vage glimlach op Karens lippen.
‘Oooh! Dat is kei lief!’ Sharleen was duidelijk onder de indruk. Ze begon hyperactief in haar handen te klappen en gilde nog wat verder.
‘Ja echt, man! Zo een grote bos bloemen! Ik heb nogal moeten zoeken achter een vaas waar ze allemaal in pasten.’ Ze klonk alsof het allemaal bijna te veel was geweest om die vaas te zoeken.
‘Zo romantisch!’ Sharleen zuchtte nogmaals. Ze had de nuchtere reactie van haar vriendin duidelijk niet gehoord.
‘En waar moet je zo’n grote vaas dan zetten? Ze is echt te groot voor op tafel te zetten, maar als ik ze op de grond zet, zit de hond er aan.’
‘Wauw, echt zo’n grote bos?’
‘En rozen, hoe lang blijven die goed? Zoveel geld, voor zo weinig plezier…’ Karen bleef maar doordrammen over allerlei praktische zaken, terwijl Sharleen die opmerkingen negeerde. Ik vond Karens reactie maar vreemd. Ik mag dan geen mens zijn, zelfs ik zou enthousiaster reageren op het krijgen van een bos rode rozen. Ik dacht trouwens dat vrouwen altijd overstromen van emotie. Blijkbaar geldt dat alleen maar voor negatieve emoties. Vorige week zag ik Karen ook passeren met haar vriend. Ze was zich toen druk aan het maken over het feit dat hij te veel door de modder wandelde, want wat zou zijn moeder niet zeggen van zo’n vuile schoenen?
Ja, ik ben blij dat ik een boom ben, en moest ik ooit als mens terug komen, laat het dan als vrouw zijn, want om goed te doen als vent, dat is precies geen sinecure…

Geen opmerkingen:

Een reactie posten